Τελικά είναι τόσο μα τόσο προβλέψιμο. Πρέπει πραγματικά να είμαι τόσο πολύ εθισμένος ή ο βαθμός ανοσίας μου απέναντι στην πραγματικότητα να είναι αρκετά υψηλός. Δεν έχω να δώσω καλύτερη εξήγηση αν και κάθε φορά που το σκέφτομαι ανακαλύπτω όλο και περισσότερα νέα δεδομένα. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, παραμένει το ίδιο. Όσο και αν τελικά προσπαθώ να μην ανοίξω εκείνο το τετράγωνο κουτί με την έγχρωμη οθόνη και τον στερεο-φονικό ήχο που έχει επικρατήσει να το λένε τηλεόραση, πάντα ή σχεδόν πάντα (να και ένα καλό που έχουν εν τέλει οι συνεχιζόμενες διακοπές της ΔΕΗ) καταλήγω να υποκύπτω στον πειρασμό πατώντας το μικρό κουμπάκι που τροφοδοτεί το «μαγικό κουτί»! Και όλα αυτά δήθεν για να πάρω μια μικρή γεύση από το τι συμβαίνει στον θλιβερό αυτό κόσμο που ζούμε όλοι σήμερα. Κάνοντας, λοιπόν, μια μικρή περιήγηση σε μια σειρά από κανάλια που προβάλλονται μέσα από το «μαγικό κουτί», παρατήρησα ότι τον τελευταίο καιρό έχει γίνει πολύ μεγάλος λόγος για τους λεγόμενους emo, trendy-δες αλλά και τους «κάγκουρες». Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, παρόλα τα χαρακτηριστικά που τους έχουν προσδώσει κατά καιρούς τα κανάλια ποτέ δεν κατάλαβα πραγματικά τι είναι ή τι εκπροσωπούν τέλος πάντων οι συγκεκριμένοι άνθρωποι. Με το φτωχό μυαλό που διαθέτω, ωστόσο, το μόνο πράγμα που μπορώ να συμπεράνω από τα όσα έχω δει μέχρι τώρα είναι ότι οι πραγματικοί emo και trendy-δες δεν είναι εκείνα τα παιδιά με τα περίεργα κουρέματα ή τα μοδάτα ρούχα αλλά αντιθέτως εκείνη η κατηγορία ανθρώπων που βρίσκεται μπροστά αλλά και πίσω από τα μικρόφωνα και τις κάμερες των καναλιών και που «κοσμεί» σε σχεδόν καθημερινή βάση τα «έγκυρα και έγκαιρα» δελτία ειδήσεων (διάρκειας μιας ώρας – μια ακόμη ελληνική πρωτοτυπία). Φυσικά αναφέρομαι στους δημοσιογράφους αλλά και στους πολιτικούς. Όσον αφορά τους μεν πρώτους, οφείλω να ξεκαθαρίσω, καταρχήν, ότι δεν αναφέρομαι σε εκείνους τους δημοσιογράφους που τρέχουν από το πρωί ως το βράδυ στα πιο παράξενα μέρη που μπορεί να φανταστεί κανείς προκειμένου να μεταφέρουν όσο το δυνατόν καλύτερα τις υπάρχουσες εξελίξεις και που αμείβονται συχνά με εξευτελιστικούς μισθούς, αλλά σε εκείνους που συνεπικουρούμενοι από τα επιτελεία τους προσπαθούν, είτε μέσω των εκπομπών τους (πρωινών-απογευματινών-βραδινών) είτε μέσω των δελτίων ειδήσεων, να παρουσιάσουν την πραγματικότητα όπως νομίζουν και όπως θέλουν αυτοί να είναι. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει (σε μικρότερο βαθμό βέβαια) και με τους δημοσιογράφους που δουλεύουν σε εφημερίδες μεγάλων εκδοτικών επιχειρήσεων (οι οποίες, σημειωτέον, όντας ευχαριστημένες από την ποσότητα και πάνω απ’ όλα την ποιότητα ειδήσεων που προσφέρουν καθημερινά, φρόντισαν να ανεβάσουν την τιμή των εφημερίδων τους έτσι για να μας πείσουν πόσο πραγματικά αξίζουν να τις διαβάζουμε). Ας επικεντρωθούμε, όμως, στα δελτία ειδήσεων. Αλήθεια υπάρχει κανείς που πραγματικά να πιστεύει ότι τα ελληνικά δελτία ειδήσεων, που σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκά διαρκούν σχεδόν μια ώρα, μας μεταδίδουν πραγματικά σοβαρές ειδήσεις; Το μόνο πράγμα που συνηθίζουν να κάνουν είναι να μπερδεύουν τις σοβαρές ειδήσεις (πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές) με το κουτσομπολιό, το οποίο, στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, αγγίζει τα όρια του χειρότερου ξεκατινιάσματος! Επιπλέον, κεντρικοί πρωταγωνιστές στα δελτία ειδήσεων έχουν πάψει πια να είναι οι ίδιες οι εξελίξεις, οι οποίες, άλλωστε, όπως παρουσιάζονται είναι και μονοδιάστατες και μονοθεματικές (μια ακόμη παγκόσμια πρωτοτυπία), και τη θέση τους έχει πάρει μια κλειστή κάστα δημοσιογράφων-τηλεαστέρων και καλεσμένων που το μόνο που κάνουν είναι να ωρύονται, να κραυγάζουν ομαδικά και στο τέλος να αλληλοβρίζονται δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ένα άκρως αποκρουστικό θέαμα και ακρόαμα! Δεν πρέπει, ωστόσο, να παραλείψουμε να αναφερθούμε και στους κεντρικούς πρωταγωνιστές του θιάσου που λέγεται ελληνικά δελτία «ενημέρωσης» και οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τους παρουσιαστές των δελτίων! Οι εν λόγω κύριοι και κυρίες παραδίδουν καθημερινά σεμινάρια υψηλής υποκριτικής με έφεση κυρίως στο δράμα (και μάλιστα της παλιάς σχολής δηλ. Ξανθόπουλου-Βούρτση) ενώ το επίπεδο λαϊκισμού τους συχνά ξεπερνάει και αυτό των πολιτικών. Στην ουσία, λοιπόν, δεν παρουσιάζουν απλά και μόνο τις μονοθεματικές ειδήσεις που έχουν επιλέξει αυτοί και τα επιτελεία τους, αλλά ΚΑΝΝΙΒΑΛΙΖΟΥΝ με όλη τη σημασία της λέξης!
Από την άλλη πλευρά, θα ήταν εντελώς «άδικο» να μην κάνουμε και μια μικρή αναφορά και στον έτερο πόλο του συστήματος που επηρεάζει με πολλαπλούς τρόπους την καθημερινότητα που βιώνουμε σε αυτή την χώρα. Εννοώ φυσικά τους πολιτικούς. Αυτούς τους κυρίους και κυρίες δηλαδή που παρά την έντονη προσπάθεια που καταβάλλουν οι δημοσιογράφοι (κάτι που φυσικά πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε), συνεχίζουν να παραμένουν οι πιο επικίνδυνοι άνθρωποι σε αυτή την χώρα! Οφείλω, ωστόσο, να αναγνωρίσω ότι μέσα στον οχετό της ελληνικής πολιτικής σκηνής υπάρχουν και ορισμένες ελάχιστες φωτεινές περιπτώσεις ανθρώπων με όραμα και φρέσκες ιδέες για το μέλλον της χώρας που, δυστυχώς όμως, παραμένουν εγκλωβισμένοι στην σκιά της διεφθαρμένης πλειοψηφίας των πολιτικών που κινούν τα νήματα στη χώρα που ζούμε. Ο βαθμός απάθειας της συγκεκριμένης πλειοψηφίας των πολιτικών απέναντι στις ανάγκες και τα καθημερινά προβλήματα του Έλληνα πολίτη είναι ανησυχητικά επικίνδυνος! Παράλληλα, η χαρακτηριστική τους ανικανότητα ως προς την αποτελεσματική διαχείριση κρίσεων και καταστάσεων που ταλανίζουν τη χώρα είναι ένα ακόμη γεγονός που δικαιολογεί το γιατί η παρουσία τους και μόνο πρόκληση (φυσικά με την κακή έννοια). Πέραν αυτών, έχω την εντύπωση ότι είναι πραγματικά κρίμα και ταυτόχρονα μεγάλη κατάντια να επενδύουμε τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μας για ένα κράτος που να μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες μας σε πολιτικούς που είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι και έχουν κουράσει και έχουν κουραστεί και οι ίδιοι! Αυτό, άλλωστε, φαίνεται ξεκάθαρα και από τις τακτικές που ακολουθούν. Οι περισσότεροι πολιτικοί (δεν αναφέρομαι μόνο στα στελέχη της παρούσας κυβέρνησης αλλά σε όλους τους δρώντες της ελληνικής πολιτικής σκηνής) όσο και αν ισχυρίζονται ότι τους ενδιαφέρει σοβαρά η μελλοντική πορεία της χώρας, τα έργα τους καταμαρτυρούν ότι είναι οι μεγαλύτεροι και χειρότεροι οπαδοί των πρόσκαιρων και προσωρινών λύσεων (όπως επίσης και συχνά αβέβαιων) για τα προβλήματα της χώρας ενώ παράλληλα για να καταφέρουν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης (κάτι που εν δυνάμει μπορεί να μετουσιωθεί και σε ψήφους) καταφεύγουν αρκετά συχνά στην εύκολη λύση του άκρατου και ανεξέλεγκτου λαϊκισμού. Και είναι επίσης πραγματικά μα πραγματικά πολύ μεγάλο κρίμα ότι ανάμεσα σε τέτοιου είδους πολιτικούς συγκαταλέγονται και άνθρωποι που ανήκουν στη γενιά του Πολυτεχνείου, άνθρωποι που συμμετείχαν στον αγώνα πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου και που μετά το τέλος του αγώνα και την ανέλιξη τους στην εξουσία προτίμησαν τα λεφτά και τα πλουσιοπάροχα προνόμια της εξουσίας από το να υλοποιήσουν το όραμα για το οποίο αγωνίστηκαν, βάζοντας με αυτόν τον τρόπο το πιστόλι στο κρόταφο τους και τραβώντας όχι μια αλλά αμέτρητες φορές την σκανδάλη για να βάλουν έτσι τέλος στις ελπίδες για μια καλύτερη Ελλάδα!
Από την άλλη πλευρά, θα ήταν εντελώς «άδικο» να μην κάνουμε και μια μικρή αναφορά και στον έτερο πόλο του συστήματος που επηρεάζει με πολλαπλούς τρόπους την καθημερινότητα που βιώνουμε σε αυτή την χώρα. Εννοώ φυσικά τους πολιτικούς. Αυτούς τους κυρίους και κυρίες δηλαδή που παρά την έντονη προσπάθεια που καταβάλλουν οι δημοσιογράφοι (κάτι που φυσικά πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε), συνεχίζουν να παραμένουν οι πιο επικίνδυνοι άνθρωποι σε αυτή την χώρα! Οφείλω, ωστόσο, να αναγνωρίσω ότι μέσα στον οχετό της ελληνικής πολιτικής σκηνής υπάρχουν και ορισμένες ελάχιστες φωτεινές περιπτώσεις ανθρώπων με όραμα και φρέσκες ιδέες για το μέλλον της χώρας που, δυστυχώς όμως, παραμένουν εγκλωβισμένοι στην σκιά της διεφθαρμένης πλειοψηφίας των πολιτικών που κινούν τα νήματα στη χώρα που ζούμε. Ο βαθμός απάθειας της συγκεκριμένης πλειοψηφίας των πολιτικών απέναντι στις ανάγκες και τα καθημερινά προβλήματα του Έλληνα πολίτη είναι ανησυχητικά επικίνδυνος! Παράλληλα, η χαρακτηριστική τους ανικανότητα ως προς την αποτελεσματική διαχείριση κρίσεων και καταστάσεων που ταλανίζουν τη χώρα είναι ένα ακόμη γεγονός που δικαιολογεί το γιατί η παρουσία τους και μόνο πρόκληση (φυσικά με την κακή έννοια). Πέραν αυτών, έχω την εντύπωση ότι είναι πραγματικά κρίμα και ταυτόχρονα μεγάλη κατάντια να επενδύουμε τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μας για ένα κράτος που να μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες μας σε πολιτικούς που είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι και έχουν κουράσει και έχουν κουραστεί και οι ίδιοι! Αυτό, άλλωστε, φαίνεται ξεκάθαρα και από τις τακτικές που ακολουθούν. Οι περισσότεροι πολιτικοί (δεν αναφέρομαι μόνο στα στελέχη της παρούσας κυβέρνησης αλλά σε όλους τους δρώντες της ελληνικής πολιτικής σκηνής) όσο και αν ισχυρίζονται ότι τους ενδιαφέρει σοβαρά η μελλοντική πορεία της χώρας, τα έργα τους καταμαρτυρούν ότι είναι οι μεγαλύτεροι και χειρότεροι οπαδοί των πρόσκαιρων και προσωρινών λύσεων (όπως επίσης και συχνά αβέβαιων) για τα προβλήματα της χώρας ενώ παράλληλα για να καταφέρουν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης (κάτι που εν δυνάμει μπορεί να μετουσιωθεί και σε ψήφους) καταφεύγουν αρκετά συχνά στην εύκολη λύση του άκρατου και ανεξέλεγκτου λαϊκισμού. Και είναι επίσης πραγματικά μα πραγματικά πολύ μεγάλο κρίμα ότι ανάμεσα σε τέτοιου είδους πολιτικούς συγκαταλέγονται και άνθρωποι που ανήκουν στη γενιά του Πολυτεχνείου, άνθρωποι που συμμετείχαν στον αγώνα πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου και που μετά το τέλος του αγώνα και την ανέλιξη τους στην εξουσία προτίμησαν τα λεφτά και τα πλουσιοπάροχα προνόμια της εξουσίας από το να υλοποιήσουν το όραμα για το οποίο αγωνίστηκαν, βάζοντας με αυτόν τον τρόπο το πιστόλι στο κρόταφο τους και τραβώντας όχι μια αλλά αμέτρητες φορές την σκανδάλη για να βάλουν έτσι τέλος στις ελπίδες για μια καλύτερη Ελλάδα! Το κύριο ερώτημα, όμως, που πρέπει να μας απασχολήσει είναι το εξής: τι πρέπει να κάνουμε εμείς ως πολίτες από την πλευρά μας προκειμένου να αντιμετωπίσουμε ή έστω τουλάχιστον να προφυλαχθούμε από την «πραγματικότητα» που μας σερβίρουν καθημερινά τόσο οι πολιτικοί όσο και οι δημοσιογράφοι; Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ πάντως λέω να αρχίσω κλείνοντας την τηλεόραση! Άλλωστε η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ…
