Στην Ελλάδα ανέκαθεν μας άρεσε να βάζουμε ταμπέλες. Ταμπέλες στη μουσική, ταμπέλες στην πολιτική, ταμπέλες παντού και σε όλα! Φυσικά υπάρχουν μικρές και μεγάλες ταμπέλες, ταμπέλες με ή χωρίς «χρώμα», χιουμοριστικές-σαρκαστικές και «προσβλητικές»-υβριστικές ταμπέλες και πολλών άλλων ειδών ταμπέλες. Πέραν αυτών, όμως, στη χώρα του παραλογισμού που λέγεται Ελλάδα υπάρχουν ή για την ακρίβεια κυριαρχούν εδώ και καιρό οι επικίνδυνες ταμπέλες. Αν και τελευταία οι πιο επικίνδυνές και συνάμα πιο δημοφιλείς (όπως μας πληροφορούν καθημερινά τα διάφορα «έγκυρα» τηλεραδιοδελτία ειδήσεων έτσι για να μας ξύνουν περισσότερο τις πληγές) ταμπέλες είναι εκείνες που ολοένα και πληθαίνουν στα super market και στα βενζινάδικα και αναγράφουν επάνω τους τις «πραγματικές» τιμές των προϊόντων, εντούτοις τον υψηλότερο βαθμό επικινδυνότητας κατέχουν (και θα συνεχίσουν για πολύ ακόμα) οι πολιτικές ταμπέλες.
Είσαι δεξιός; Ε τότε είσαι συντηρητικός, στυγνός καπιταλιστής και εξουσιαστής ενώ στην ακραία σου μορφή είσαι εθνικιστής, ρατσιστής, φασίστας και νοσταλγός του ναζισμού! Είσαι αριστερός (που φοριέται πολύ τελευταία); Πρώτον το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είσαι δεξιός (και η λέξη μόνο είναι ικανή να προκαλέσει εμετό στους απανταχού αριστερούς)! Δεύτερον, δεν υπάρχει περίπτωση να μην είσαι σοσιαλιστής, υπέρμαχος της εργατικής τάξης, εχθρός του κεφαλαίου και της «αρρώστιας» του καπιταλισμού, οπαδός της διανομής του κρατικού πλούτου στις αδύναμες κοινωνικές ομάδες ενώ στην extreme σου μορφή είσαι φανατικός αντιεξουσιαστής, αντικομφορμιστής και παράλληλα εμφανίζεις αυξημένες αναρχικές τάσεις! Και τι γίνεται όμως στην περίπτωση που είσαι (λέμε τώρα) κεντρώος ή οπαδός του μεσαίου χώρου; Ένα είναι το σίγουρο: δεν είσαι ούτε αριστερός ούτε δεξιός (το οποίο αποτελεί ομολογουμένως τεράστιο επίτευγμα)! Ε και τι είσαι τέλος πάντων; Ουρανοκατέβατος, εξωγήινος ή ζεις σε άλλη χώρα; Απάντηση σε αυτό το ερώτημα δυστυχώς δεν έχει ακόμα δοθεί. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που ο μοναδικός και τρισμέγιστος Βασίλης Λεβέντης συνεχίζει να τσακώνεται με τον εαυτό του στις σπάνιες (πλέον) τηλεοπτικές εμφανίσεις του…
Κακά τα ψέματα όμως. Οι πολιτικές ταμπέλες δεν συνιστούν ένα καινούργιο φαινόμενο. Αντίθετα, έχουμε να κάνουμε μ’ ένα φαινόμενο που έχει σημαδέψει την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας εδώ και σχεδόν έναν αιώνα κυρίως λόγω της παραδοσιακής σύγκρουσης των δυνάμεων της «αριστεράς» και της «δεξιάς», η οπ[οία άλλοτε εκφράστηκε ανοικτά με έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο και άλλοτε έμεινε απλά στα επίπεδα της οξείας ιδεολογικής αντιπαράθεσης των δεκαετιών του ’50, του ’60 και του ’80. Τι συμβαίνει ωστόσο τα τελευταία χρόνια και ειδικά τη δεκαετία που διανύουμε; Έχει σημειωθεί κάποια δραματική αλλαγή; Στην πραγματικότητα η ταμπέλα του «δεξιού» και του «αριστερού» εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι και σήμερα. Επιπλέον, η παραδοσιακή ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ των δυο πολιτικών άκρων συνεχίζει και αυτή να υπάρχει. Με μια διαφορά ωστόσο. Εν συγκρίσει με τις προηγούμενες «ένθερμες» δεκαετίες, η εν λόγω αντιπαράθεση έχει εξασθενήσει τόσο πολύ ώστε πλέον έχει ουσιαστικά μετατραπεί σε φαινομενική και μόνο.
Αρκεί και μόνο να ρίξει κανείς μια προσεκτική ματιά στα βασικά σημεία των εξαγγελιών και των προγραμμάτων των εκπροσώπων των δυο πολιτικών άκρων, δηλ. των πολιτικών κομμάτων, για να διαπιστώσει ότι πλέον δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές και αποκλίσεις. Όλοι μα όλοι προσπαθούν καθημερινά να μας πείσουν ότι ενδιαφέρονται για την προκοπή της χώρας και των κακόμοιρων πολιτών της ωστόσο η αδυναμία, η ανικανότητα και η βαρεμάρα τους να πιάσουν τον σφυγμό μιας κοινωνίας που πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο είναι τόσο μα τόσο μεγάλη και χτυπητή που ότι και να μας που ή να προσπαθήσουν να πασάρουν δεν αρκεί για να τους κάνει να φανούν έστω και ελάχιστα πιστευτοί. Πώς άλλωστε μπορεί να γίνει κάποιος πιστευτός όταν καταφεύγει συνεχώς στην εύκολη λύση του λαϊκισμού και του ξύλινου πολιτικού λόγου αντί να επενδύσει πάνω σε μεστές και ουσιαστικές πράξεις και πάνω απ’ όλα στη γλώσσα της αλήθειας; Μόνο οργή, θυμό, αηδία, αγωνία και έντονο προβληματισμό μπορεί να προκαλέσει! Και είναι εκείνα τα βασικά στοιχεία που έχουν συμβάλλει ώστε ο έλληνας «αριστερός» και «δεξιός» να φαίνονται τόσο όμοιοι, για πρώτη φορά ίσως στη σύγχρονη ελληνική ιστορία!
Από κει και πέρα, όμως, το μοναδικό στοιχείο που παραμένει αναλλοίωτο από την εποχή του εμφυλίου πολέμου έως και σήμερα και το οποίο είναι το φορτίο που κουβαλάνε πάνω τους οι πολιτικές ταμπέλες και κατ’ επέκταση οι αντιπρόσωποι αυτών, ήτοι τα πολιτικά κόμματα (αριστερά και δεξιά), είναι η νοοτροπία του διχασμού ή με ποιο απλά λόγια ο (δια)χωρισμός της κοινωνίας σε ΕΜΕΙΣ και ΕΣΕΙΣ. Όπου ΕΜΕΙΣ συνεπάγεται η πολιτική μάζα εκείνη που (υποτίθεται ότι) ενδιαφέρεται για το μέλλον και το συμφέρον του πολίτη-ψηφοφόρου και μόνο εκείνη ξέρει πως θα το προωθήσει (και θα το εκμεταλλευτεί σε χρήμα ταυτόχρονα) ενώ το ΕΣΕΙΣ παραπέμπει στην αντίστοιχη πολιτική μάζα που (υποτίθεται ότι) επιδιώκει το ακριβώς αντίθετο. Η εν λόγω νοοτροπία ή καλύτερα το σαράκι του διχασμού δεν αποτελεί ευθύνη μιας μονάχα πολιτικής παράταξης και των οπαδών της αλλά δυστυχώς είναι θλιβερό «προνόμιο» όλων. Και το ακόμη πιο θλιβερό και δυσάρεστο είναι ότι ο συγκεκριμένος ιός και δηλητήριο που ρέει σε άφθονες ποσότητες στις φλέβες της πολιτικής μας σκηνής έχει περάσει και στην κοινωνία όπου ζούμε. Πόσες φορές άραγε δεν έχει παρατηρηθεί το γεγονός να τσακώνονται σαν μικρά παιδιά, οι υποστηρικτές και των δυο πολιτικών άκρων, όντας τυφλωμένοι από το κλίμα διχασμού που έχει καλλιεργηθεί από τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου και πάνω απ’ όλα μη έχοντας συνειδητοποιήσει ότι αποτελούν άτομα που μοιράζονται τις ίδιες ανάγκες και έχουν τις ίδιες απαιτήσεις;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου