Το όραμα που έσβησε…

Νοέμβρης του 1973. Ήταν τότε. Τότε που η φωνή της ελευθερίας ακούστηκε τόσο δυνατά που σκέπασε το βουητό της αγωνίας και της απομόνωσης που είχε απλωθεί πάνω από τα κεφάλια όλων λίγα χρόνια πιο πριν. Ήταν τότε που πάνω από τα αιματοβαμμένα απομεινάρια της πύλης του Πολυτεχνείου αναδύθηκε το ξεπήδησε το όραμα και η φωτεινή ελπίδα ότι στην βασανισμένη Ελλάδα εκείνης της εποχής θα μπορούσε ν’ αλλάξει δραστικά κάτι προς το καλύτερο. Ήταν τότε που ένας ολόκληρος λαός ΕΝΩΜΕΝΟΣ ξύπνησε και κατέβηκε στους δρόμους για να ξαναπάρει αυτό που του είχε στερήσει το φασιστικό καθεστώς: το δικαίωμα στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Η αρχή είχε γίνει λίγους μήνες πιο πριν. Όταν στις 21 Φεβρουαρίου 1973 οι φοιτητές της Νομικής Αθηνών κατέλαβαν το κτίριο της σχολής ζητώντας την ακύρωση νόμου που είχε «θεσπίσει» η χούντα για την εκδίωξη «νεαρών υπονομευτών». Παράλληλα, στην κορυφή του κτιρίου όπου και βρισκόντουσαν ύψωσαν πανό που ανέγραφε τη λέξη ελευθερία με μεγάλα γράμματα και δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό να βροντοφωνάζουν συνθήματα κατά της χούντας. Ωστόσο, το κίνημα τους καταπνίγηκε γρήγορα από τις δυνάμεις της χούντας. Η προσπάθεια τους όμως δεν αποδείχθηκε μάταιη. Αντίθετα, έγινε το φωτεινό παράδειγμα γι’ αυτό που θα ακολουθούσε μετά και θα τράνταζε συθέμελα ολόκληρη τη χώρα.

Στις 14 του Νοέμβρη οι φοιτητές της Αθήνας κατέλαβαν το Πολυτεχνείο. Στα χείλη τους κυριαρχούσε το σύνθημα ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ. Μια μέρα μετά τα κτίρια του Πολυτεχνείου και τα προαύλια γέμισαν από φοιτητές ενώ απέξω δεκάδες χιλιάδες λαού και μαθητών, που ερχόντουσαν κατευθείαν από τα σχολεία τους, ενίσχυαν τους ελεύθερους και μαχητικούς φοιτητές με τρόφιμα και φάρμακα. Την ίδια μέρα μέσω ενός ραδιοφωνικού πομπού ακούστηκε σε όλη την Αττική: «Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Κάτω η χούντα, κάτω ο Παπαδόπουλος, έξω οι Αμερικάνοι, κάτω ο φασισμός, η χούντα θα πέσει από το λαό. Λαέ κατέβα στο πεζοδρόμιο, έλα να μας συμπαρασταθείς, τη λευτεριά σου για να δεις…». Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της φωνής της ελευθερίας πάνω από 150.000 άνθρωποι συρρέουν γύρω από το Πολυτεχνείο βροντοφωνάζοντας «Κάτω η χούντα, η χούντα θα πέσει απ’ τον λαό». Η χούντα αποφασίζει να αντιδράσει ξέροντας ότι πλησιάζει το τέλος της. Δίνεται διαταγή να χτυπηθεί η λαοθάλασσα. Ο λαός όμως δεν έκανε πίσω. Αντιστάθηκε. Πολέμησε με λύσσα. Μόνο όταν άρχισαν να σφυρίζουν σφαίρες και να πέφτουν οι πρώτοι νεκροί υποχώρησε.

Καθώς το σκοτάδι άρχισε να απλώνεται στον ουρανό της Αθήνας στρατός και τανκ κατέκλυσαν την πόλη. Η νύχτα που έμελε να αλλάξει τη μοίρα αυτού του τόπου ολοένα και ζύγωνε. Στις 1.30 το πρωί της 17^ης Νοεμβρίου 1973 τα τανκ άναψαν τους προβολείς και ξεκίνησαν την προέλαση. Στα κάγκελα της πύλης ήταν ανεβασμένοι φοιτητές που τραγουδούσαν τον εθνικό ενώ από τον ραδιοφωνικό πομπό ακούστηκε η τελευταία τους κραυγή αγωνίας. Η Μερσεντές που είχε τοποθετηθεί πίσω από την κεντρική πύλη δεν ήταν δυνατό να τους εμποδίσει. Τα τανκ γκρεμίζουν την πύλη και φτάνουν μέχρι τις σκάλες του «Αβέρωφ». Στρατός και ασφαλίτες μπαίνουν στο προαύλιο. Πέφτουν πυροβολισμοί. Φοιτητές προσπαθούν να ξεφύγουν αλλά δέχονται μανιασμένες επιθέσεις. Πολλοί φαντάροι προσπάθησαν να τους βοηθήσουν αλλά τους συνέλαβαν οι ασφαλίτες. Κάποιοι που ξέφυγαν κρύφτηκαν στις γύρω πολυκατοικίες. Αν και βαριά τραυματισμένοι μερικοί αρνήθηκαν να πάνε στο νοσοκομείο υπό το φόβο της σύλληψης. Όσοι όμως συνελήφθηκαν υποβλήθηκαν στα φρικτά βασανιστήρια της Ε.Σ.Α. Το τι ακολούθησε μερικούς μήνες μετά είναι γνωστό σε όλους μας. Ωστόσο, η κληρονομιά και το όραμα που άφησαν πίσω τους όσοι θυσιάστηκαν εκείνη τη νύχτα αλλά και όσοι κατάφεραν να επιζήσουν ποτέ δεν έπαψε να σημαδεύει τις καρδιές και τις ψυχές όλων των Ελλήνων.

Νοέμβριος 2008. Είναι τώρα. Ακριβώς 35 χρόνια μετά από όσα συνέβησαν στο Πολυτεχνείο. Τι απέγινε άραγε το όραμα για ένα καλύτερο μέλλον που κληρονόμησε η χώρα έπειτα από εκείνη την ιστορική νύχτα; Που πήγε η ελπίδα ότι μετά από αυτό που έγινε θα άλλαζε επιτέλους η μοίρα του τόπου; Δεν χρειάζεται παρά να κοιτάξουμε όλοι τους εαυτούς μας στους καθρέφτες. Όχι ο καθρέφτης δεν μπορεί δεν μπορεί να μας κοροϊδέψει. Τα στομάχια μας, εξάλλου, είναι τόσο γεμάτα από κοροϊδία που ποτέ δεν θα λιμοκτονήσουμε. Ας κοιτάξουμε την ποιότητα ζωής που μας προσφέρει καθημερινά αυτή η χώρα. Αυτή η Ελλάδα. Από πού να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει. Από ένα εκπαιδευτικό σύστημα και μια παιδεία που εδώ και χρόνια βρίσκεται σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης; Από την τραγική κατάσταση της πλειοψηφίας των δημόσιων νοσοκομείων και της απάθειας του προσωπικού τους; Από τους νέους που καθημερινά συνωστίζονται μπροστά από τα ταμεία ανεργίας και τα «περήφανα γηρατειά» που προσπαθούν να επιβιώσουν με πενιχρές συντάξεις; Από τις αυξήσεις στα προϊόντα πρώτης ανάγκης και τις μειώσεις στους μισθούς; Ή μήπως από ένα ασφαλιστικό σύστημα και μια οικονομία που βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης; Και εμείς εκεί. Επιμένουμε. Επιμένουμε να καταναλώνουμε αλόγιστα, επιμένουμε να χρωστάμε σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες, επιμένουμε να βλέπουμε τα ίδια και τους ίδιους στην τηλεόραση, επιμένουμε να πλακωνόμαστε στα γήπεδα, επιμένουμε να τσακωνόμαστε για κόμματα που δεν διαφέρουν μεταξύ τους, επιμένουμε να είμαστε ΔΙΧΑΣΜΕΝΟΙ. Και όλα αυτά γιατί ρε γαμώτο; ΓΙΑΤΙ;;; Αυτό είναι που πάντα ονειρευόμασταν; Αυτή είναι η χώρα στην οποία θέλουμε να ζούμε;

Το χειρότερο όμως είναι αλλού. Έχουμε πάψει να παλεύουμε, να διεκδικούμε και να αγωνιζόμαστε για όσα πραγματικά μας αξίζουν. Έχουμε πάψει να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε. Ανεχόμαστε και υπομένουμε τους πάντες και τα πάντα με ανεξήγητη ευκολία. Πραγματικά δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω πόσο απαθείς και κοιμισμένοι έχουμε γίνει! Αν συνέβαιναν πριν από 35 χρόνια όσα συμβαίνουν σήμερα ειλικρινά πιστεύω ότι και χούντα να μην υπήρχε, όχι ένα αλλά δέκα Πολυτεχνεία θα είχαν γίνει! Ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα απάθειας και ανοχής είναι αυτό που γίνεται κάθε χρόνο κατά την επέτειο του Πολυτεχνείου όταν αμαυρώνεται η γιορτή της Δημοκρατίας από ένα μάτσο κουκουλοφόρους και αναρχικούς που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να δημιουργούν επεισόδια, να σπάνε αυτοκίνητα και τζαμαρίες και να καίνε σημαίες. Αλήθεια όμως έχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς τι έχουν απογίνει σήμερα όλοι αυτοί που συμμετείχαν κάποτε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου; Κάποιοι, όπως συνηθίζεται στην Ελλάδα, ξεχάστηκαν. Άλλοι επέλεξαν να μείνουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Υπήρχαν όμως και κάποιοι άλλοι πιο «τυχεροί» και «ικανοί» που αφού πέταξαν από πάνω τους τα ζιβάγκα και τα παντελόνια-καμπάνες, έφτασαν να γίνουν βουλευτές, αρχηγούς πολιτικών κομμάτων ακόμα και τηλεπαρουσιαστές δελτίων ειδήσεων. Και ενώ ήταν ανάμεσα σε αυτούς που μέσα από τους αγώνες του Πολυτεχνείου εμπνεύστηκαν το όραμα για μια καλύτερη Ελλάδα, όταν έφτασαν εκεί που έφτασαν, αντί να προσπαθήσουν να δώσουν σάρκα και οστά σε αυτό το όραμα και να σώσουν μια για πάντα αυτή την δύσμοιρη χώρα προτίμησαν εντούτοις να δοκιμάσουν την γλυκιά και μεθυστική γεύση της εξουσίας, προσκύνησαν τη δύναμη του χρήματος και άδειασαν τα κρατικά ταμεία χτίζοντας υπερπολυτελείς κατοικίες, αγοράζοντας πανάκριβα αμάξια και πραγματοποιώντας επιδεικτικές σπατάλες. Με άλλο λόγια, οι ίδιοι που έπλασαν αυτό το όραμα είναι και οι ίδιοι που το ισοπέδωσαν έχοντας γίνει μέρος του συστήματος που «προσπάθησαν» να αλλάξουν!

Το θέμα είναι τι μοίρα και τι μέλλον μπορεί άραγε να έχει μια χώρα όταν έχει καταφέρει να καταστρέψει μια από τις τελευταίες της ευκαιρίες να αλλάξει ριζικά προς το καλύτερο; Είναι προφανές ότι έχουμε ανάγκη ένα νέο Πολυτεχνείο. Ένα νέο όραμα. Και δεν εννοώ φυσικά να κάψουμε το κτίριο της Βουλής ούτε και να πάρουμε τα όπλα και να σκοτώσουμε ότι βρεθεί μπροστά μας! Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα γερό ταρακούνημα. Ένα παρατεταμένο ηλεκτροσόκ! Μόνο έτσι θα σηκωθούμε από την χειμερία νάρκη που έχουμε βυθιστεί και όλοι μαζί ΕΝΩΜΕΝΟΙ θα παλέψουμε για αλλάξουμε την τραγική κατάσταση όπου βρισκόμαστε. Οι συνθήκες για ένα τέτοιο ταρακούνημα είναι ποιο ώριμες και ιδανικές από ποτέ. Αρκεί φυσικά να πιστέψουμε ότι υπάρχει ελπίδα κάτι να αλλάξει. Γιατί όντως υπάρχει. Δεν νομίζω πάντως ότι αυτό το ταρακούνημα θα αργήσει πολύ να έρθει…