Εκεί που βασιλεύει η θλίψη

Ζω εδώ και πολλά χρόνια στην Αθήνα. Για την ακρίβεια από τότε που γεννήθηκα. Μου αρέσει αυτή η πόλη. Ανέκαθεν μου άρεσε. Με όλες τις ομορφιές της και τις ασχήμιες της. Άλλες είναι τόσο εμφανείς και χτυπητές και άλλες πρέπει να ψάξεις αρκετά για να τις ανακαλύψεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να τις ανακαλύψεις με το να κάθεσαι αραχτός στην πολυθρόνα του σπιτιού σου και να παρακολουθείς τα ίδια και τα ίδια στην τηλεόραση και τα δελτία ειδήσεων κοροϊδεύοντας τον εαυτό σου ότι πραγματικά μπορεί κάτι να σου κάνει εντύπωση αλλά και ούτε με το να διαβάζεις εφημερίδες που γράφουν αυτά που θέλουν να σε κάνουν να πιστέψεις. Όχι έτσι. Δεν αρκεί παρά να βγεις έξω, να περπατήσεις μέχρι να λιώσουν οι σόλες των παπουτσιών σου σε δρόμους που σφύζουν από άγχος, βιασύνη και μισαλλοδοξία, να μην φοβηθείς να κοιτάξεις κατάματα τους ανθρώπους, να αναπνεύσεις την μυρωδιά των τσιμεντένιων παλατιών που απλώνονται τριγύρω σου και θα τις δεις. Σου εγγυώμαι ότι θα τις δεις!

Αυτό που πάντοτε μου άρεσε και συνάμα με εντυπωσίαζε σε αυτή την πόλη είναι η εκρηκτική αλλά και η εκπληκτική αντίθεση ανάμεσα στην Αθήνα της ημέρας και στην Αθήνα της νύχτας. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλές πόλεις στον κόσμο που να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο. Η Αθήνα της ημέρας είναι μια ψυχρή και απρόσωπη πόλη, πνιγμένη μέσα στο άγχος και τον θόρυβο. Το παρατηρείς άλλωστε και στους ανθρώπους. Όλοι κρυμμένοι πίσω από τις μάσκες τους και κολλημένοι πάνω από τα ρολόγια τους τρέχουν να προλάβουν. Τρέχουν να προλάβουν στην εργασία τους, τρέχουν να προλάβουν στις εφορίες και τις δημόσιες υπηρεσίες, τρέχουν να προλάβουν το μετρό και τις συγκοινωνίες, τρέχουν, τρέχουν και δεν σταματάνε. Όταν όμως πέφτει το σκοτάδι και η νύχτα απλώνεται στο ουρανό η Αθήνα γίνεται διαφορετική. Αλλάζει πρόσωπο. Είναι τότε που μια ολόκληρη πόλη μεταμορφώνεται σε μια όμορφη σταχτοπούτα. Είναι τότε που οι μικροί ήρωες της καθημερινότητας έχουν την ευκαιρία να αποχωριστούν τις μάσκες τους και να πάψουν να φοβούνται τον εαυτό τους. Είναι τότε που η βρωμιά και η αδικία συνυπάρχουν με την ομορφιά του παραλογισμού και των εφήμερων ονείρων. Είναι τότε που ο έρωτας και το μίσος μοιάζουν να είναι το ίδιο. Πάντα μου άρεσε να ερωτεύομαι και να μισώ σε αυτή την πόλη. Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Κάποιοι θα πουν ότι είμαι τρελός. Μπορεί και να είμαι. Τίποτα όμως δεν θα με κάνει να πάψω να αγαπώ αυτή την πόλη.

Τον τελευταίο καιρό, ωστόσο, κάτι έχει αλλάξει. Η Αθήνα πλέον δεν είναι όπως την ήξερα. Το αισθάνομαι μέσα μου. Το μυρίζω στον αέρα. Όχι δεν είναι η μυρωδιά του νέφους και του καυσαερίου που εδώ και χρόνια είναι εγκατεστημένη πάνω από τα κεφάλια όλων μας. Ούτε είναι η μυρωδιά από τα σκουπίδια κάθε λογής που πνίγουν καθημερινά τους δρόμους και τα τσιμεντένια παλάτια της πόλης. Όχι. Είναι κάτι διαφορετικό. Ένα μαύρο σύννεφο έχει εγκατασταθεί πάνω από την πόλη. Ένα σύννεφο που κουβαλάει βαθειά μέσα του ανεξάντλητα αποθέματα θλίψης και του οποίου οι σταγόνες βροχής ποτίζουν από άκρη σε άκρη ολόκληρη την πόλη. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με την βροχή. Ίσα ίσα είμαι από τους λίγους που τους αρέσει, έστω και αν πολλές φορές αντί να καθαρίσει την (κάθε είδους) συσσωρευμένη βρωμιά, φέρνει στην επιφάνεια ολοένα και περισσότερη με τα ήδη βουλωμένα φρεάτια. Αυτές οι σταγόνες βροχής, όμως, δεν είναι σαν τις συνηθισμένες. Είναι σταγόνες που είναι γεμάτες από μιζέρια και καίνε ανθρώπινες σάρκες. Είναι σταγόνες που έχουν ποτίσει με δηλητήριο τις καρδιές και τις ψυχές της συντριπτικής πλειοψηφίας όσων κατοικούν σε αυτή την πόλη. Έχω αρχίσει πλέον και φοβάμαι. Ψάχνω να βρω καταφύγιο αλλά δεν υπάρχει πουθενά. Έχω αρχίσει και μουσκεύω αλλά δεν έχω γίνει σαν αυτούς. Όχι σαν αυτούς. Σαν αυτούς που βλέπω και παρατηρώ κάθε μέρα και στιγμή που περνάει. Θυμάσαι που σου είπα που μπορείς να τους βρεις, έτσι; Αυτούς που για να κρύψουν την ατελείωτη θλίψη που κρύβουν μέσα τους έχουν φροντίσει να ζωγραφίσουν τις μάσκες των προσώπων τους με όμορφα και φανταχτερά χρώματα και παράλληλα να τις στολίσουν με άπειρα και εντελώς προσποιητά χαμόγελα, τα οποία διακόπτονται μόνο από μικρές και ξαφνικές εκρήξεις γέλιων απόγνωσης. Αυτούς που η σάρκα τους έχει ξεφτίσει τόσο πολύ που φαίνεται πλέον το κενό που κρύβουν μέσα τους. Αυτούς μονάχα αυτούς.

Από την άλλη πλευρά, όμως έχουμε κάνει κάτι για να διώξουμε αυτό το μαύρο σύννεφο και τις σταγόνες βροχής που δεν ξερνάνε καθημερινά πάνω μας τίποτα άλλο πέρα από θλίψη και μιζέρια; Α ναι ξέχασα να σου πω. Στολίσαμε τους δρόμους και τις βιτρίνες των μαγαζιών, πήγαμε στα βουνά της Πάρνηθας να κόψουμε ξύλα για το τζάκι και έλατα για το σπίτι (ή οτιδήποτε άλλο έχει απομείνει τουλάχιστον), κατεβάσαμε τα χειμωνιάτικα μιας και έπιασαν τα κρύα, αρχίσαμε (για να μπαίνουμε στο κλίμα) να ακούμε σιγά σιγά τις πρώτες τις πρώτες νότες από το Last Christmas των Wham και τα Χριστούγεννα της Βανδή (ή τέλος πάντων οποιοδήποτε άλλο τραγούδι απαιτεί η περίσταση), σταμπάραμε στην αγορά τι είδους κρεατικό θα καταναλώσουμε στο ρεβεγιόν και φέραμε 1,5 μήνα νωρίτερα τα Χριστούγεννα για να τα γιορτάζουμε κάθε μέρα. Δεν είναι πραγματικά υπέροχο; Και μην ξεχνάς. Σε 3 μήνες από τώρα θα αρχίσουμε να βάφουμε κόκκινα αυγά και να καταναλώνουμε πάλι τεράστιες ποσότητες «αμνοεριφίων» (όπως λένε χαρακτηριστικά και στην τηλεόραση που παρακολουθείς)!! Αναρωτιέμαι όμως. Αναρωτιέμαι για πόσο ακόμα θα συνεχίσουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Σε πόσεις παραστάσεις ανίκητης βλακείας θα υποχρεωθούμε ακόμα να συμμετάσχουμε; Για πόσο θα κλείνουμε τα μάτια μας σε όλα αυτά που μας γεμίζουν θλίψη και μιζέρια και το κακό συναπάντημα αυτών αντί να σταθούμε απέναντι τους και να τα αντιμετωπίσουμε με θάρρος και πυγμή; Για ΠΟΣΟ; Πλέον εκτός από φόβο πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει απελπισία. Μέχρι να φύγει αυτό το μαύρο σύννεφο από πάνω μας το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα πάψω να ψάχνω καταφύγιο για να κρυφτώ έστω και να ξέρω ότι μπορεί και να μη βρω ποτέ. Πάντως θα προσπαθήσω να συνεχίσω να αγαπώ την πόλη που λέγεται Αθήνα. Την πόλη μου.